از آن هنگام كه هرمنوتيک توانست از حد روش تفسير و شرح متون، يا در بهترين شكل از حد نظريهای در تبيين نيروي فهم انسانی فراتر رود، چندان نميگذرد. تاريخ هرمنوتيک ادبی و هنری از اين هم كوتاهتر است، اما دستاوردهای آن در همين مهلت كوتاه درخشان بوده است. هدف جستارهاي اين كتاب روشن كردن نسبت و همبستگی هرمنوتيک مدرن با زيباييشناسي است. بخش نخست ‹‹گستره و مرزهای معناگذاری در سخن هرمنوتيک›› از چهار جستار فراهم آمده كه به مسائل فلسفی بنيادين هرمنوتيک امروز همچون حقيقت، تجربه، افق تاويل، آفرينش معناها، مرزهای نسبینگری و شکآوری ميپردازند. در بخش دوم ‹‹سنجش امكانات تاويل هنري›› نيز چهار جستار آمدهاند كه به مسائل كليدی فلسفه هنر امروز همچون تعريف هنر، واقعيت، تقليد و روايت از زاويه هرمنوتيكي توجه دارند. بخش نهايي دربردارنده شش جستار مستقل است كه میتوانند همچون نمونههایی، يا به گفته نويسنده، آزمونهایی در بررسی هرمنوتيكی مرزهای سخن هنری به كار آيند. اين كتاب نشان میدهد كه امر مشترک ميان هنر و فلسفه، افق آزادی انسانی است.
