سال ۱۳۶۱ خیلی تصادفی به سفر حج رفتم. در طول سفر، مرتب یادداشت بر میداشتم. هیچ گمان نمیکردم آن روزنوشتها مننتشر شود. دوست عزیزم زندهیاد محمد عاصمی، که «کاوه» را در مونیخ آلمان منتشر میکرد، از من خواست که یادداشتهای سفرم را در ماهنامهاش منتشر کند. دستنوشتههایم را برایش فرستادم که در چند شماره کاوه در همان سالها با نام مرتضا سرابی منتشر شد. در آن سالها «کاوه» هنوز برای مشترکان مجله در ایران فرستاده میشد. از این راه بود که من در تهران، با مردان و زنان فرهیختهای آشنا شدم که در پی انقلاب اسلامی و انقلاب فرهنگی خانهنشین شده بودند. اوایل دهة هفتاد برای ادامه تحصیل به پاریس بازگشتم که به علت جنگ ناتمام مانده بود. اما از تحصیل بازماندم. چهار سال وقفه مدت کمی نبود. بیکار، در پاریس ول میگشتم. روزی، زندهیاد محمود تفضلی، از دوستان تهران، با قرار قبلی مرا برد به دفتر ماهنامة «روزگار نو» در حومة پاریس، و به اسماعیل پوروالی، معرفی کرد. پوروالی که مدیر و سردبیر مجله بود خیلی حرفهای با من رفتار کرد. درجا استخدامم کرد و برای هر صفحه، نوشته یا ترجمه، نرخی تعیین کرد. آزادم گذاشت که به میل خود بنویسم یا ترجمه کنم. شروع به کار کردم. دفتر کوچک «روزگار نو» برای من دانشگاهی بود بزرگ. در مکتب «روزگار نو» بسیار آموختم. این کتاب ادای دینی است به زندهیاد اسماعیل پوروالی و یادی از اصحاب «روزگار نو»: جعفر رائد، علیرضا نوریزاده، احمد احرار، سیروس آموزگار، هادی خرسندی، مهدی سمسار، احمد میرفندرسکی، صدرالدین الهی و...
