وجود انسان می‌‌تواند زمینه کشف‌‌نشده اندیشه انسان‌‌شناختی در نظر گرفته شود. به طور متناقضی، به نظر می‌‌رسد که انسان‌‌شناس بیشتر درباره جامعه و فرهنگ در اشکال متنوعشان سخن می‌‌گوید تا در باب وجود انسان در خودش. ما نیاز به فاصله‌‌گیری‌‌ای قطعی از پارادایم‌‌های اجتماعی ـ فرهنگی سنتی داریم، پارادایم‌‌هایی که عملاً نمی‌‌توانند در فهم زندگی‌‌های واقعی افراد کمک زیادی کنند. آثار مایکل جکسون و آلبر پی‌‌یت هر دو یک چالش شناخت‌‌شناسانه را هدف می‌‌گیرند، یعنی تلاش برای رهاکردن انسان‌‌شناسی از پارادایم‌‌های جامعه و فرهنگ که بر کلیت تمرکز دارند. انسان‌‌شناسی اجتماعی و فرهنگی به موضوعات فکری توجه می‌‌کند، قبل از آنکه پیچیدگی تجربه انسان را مد نظر قرار دهد؛ بنیان‌‌های انسان‌‌شناسی معاصر ما را دعوت به بررسی انسانیت با استفاده از یک نظام طبقه‌‌بندی می‌‌کنند. اینجا خطر، قاطی کردن مدل نظری با واقعیت مشاهده شده است.