«شب یا کوتاه است یا طولانی. حد وسطی ندارد. همچنان که دردها از تاریکی استفاده می‌کنند و بر سر آدم هوار می‌شوند، عشق هم خروار خروار بر سر آدم می‌ریزد.صبح، زمان جدایی، اندوه سمجی روی گونه‌ها، درون چشم‌ها خوابیده بود. حزنش را می‌شد لمس کرد. از هر فرصتی برای نگاه کردن به من استفاده می‌کرد. کم‌کم می‌ترسیدم. معنای این چیزها را نمی‌فهمیدم. حالت چشم‌ها میل شدیدی به گریه داشت.کارهایم را که انجام دادم، خودم را به خیابانی کشاندم که دیروز او را در آن دیده بودم.آن چشم‌ها و آن موهای پرکلاغی لخت را. حضورش را حس می‌کردم، اما پیدا نبود. عطر بدنش منتشر بود. نمی‌دیدمش: حتماً فریاد زده بودم: «سیمی.» همه برگشته بودند و متعجب مرا نگاه می‌کردند. اسمی که در گوش تظاهرکنندگان نامأنوس بود. سیمی... سیمی...