وحید شریفیان هنرمند تجسمی، شاعر و نویسنده متولد سال ۱۳۶۰ در اصفهان است. آثار عکاسی، نقاشی و مجسمه‌سازی‌اش تاکنون در مراکز معتبری همچون انستیتو هنرهای معاصر لندن، موزه‌ی چلسی نیویورک، دن‌فرای، مرکز هنرهای معاصر کپنهاگ، موزه‌ی گوانگجو در کره‌ی جنوبی و ... به نمایش درآمده و در روزنامه‌ها و مجلاتی مانند نیویورک تایمز، آرت نیوز، آرت نت مگزین و ... مورد توجه قرار گرفته است. از کتاب‌های او که تاکنون منتشر شده می‌توان به تشییع جنازه، سه قطره کچاپ، ردیف کاج‌ها و گربه‌ی سفید، دومین پسر مریم و آواز لاله‌های سیاه اشاره کرد.
 
گفت: «می‌دونم، اما الان می‌خوام بگم من اگه یه فرشته بودم یه چهار لیتری بنزین واسه‌ت جور می‌کردم.»
و قاه قاه خندید.
گفتم: «ولی حالا می‌دونم باهات چی کار می‌کردم. با اون چهار لیتری بال‌هات رو آتیش می‌زدم تا واسه چند لحظه ساکت بشی.»
گفت: «چرا عصبانی شدی؟ مگه قرار نبود ما همه چی رو تو رؤیا ببینیم؟»
هنوز حرفش تموم نشده بود که ماشین ریپ زد و وایساد. گفت: «چیزی تا شهر نمونده، بیا پیاده بریم.»
راه افتادیم و نم‌نم بارون هم باهامون راه افتاد. آخر شب که رسیدیم خونه، گفت: «توجه کردی بارون چقدر به موقع اومد؟ به من که خیلی خوش گذشت.»
گفتم: «آره، اما اگه می‌تونستیم باک‌مون رو با بارون پر کنیم به من بیش‌تر خوش می‌گذشت.»
نمی‌دونم حرفم رو شنید و خوابش برد، یا نه. اما صبح که بیدار شدم پر زده بود و رفته بود.