«همه همین‌طور پشت‌ سر هم ناپدید می‌شوند. بعضی چیزها یک‌باره محو میشوند، انگار ناگهان آنها را برچیده‌ اند. بعضی دیگر به آهستگی در مه کم‌رنگ‌تر و کم‌رنگ‌تر می‌شود... و تنها چیزی که باقی می‌ماند کویر است. وقتی از بار بیرون آمدم چیزی به طلوع خورشید نمانده بود، و بارانی ملایم بر خیابان اصلی آئویاما می‌بارید. بیش از حد خسته بودم. قطرات باران بی‌ هیچ صدایی ساختمان‌های بلند را خیس می‌کرد، ساختمان‌هایی که مثل سنگ قبر، کنار هم ردیف شده بودند. اتومبیلم را در پارکینگ بار گذاشتم و پیاده مسیر خانه را پیش گرفتم. در میان راه بر لبه ی حفاظ کنار خیابان نشستم و کلاغ بزرگی را تماشا کردم که نشسته بر یک چراغ راهنمایی قارقار می‌کرد. ساعت چهار صبح، خیابان آشفته و کثیف به نظر می‌رسید . سایه‌ ی تباهی و گسیختگی همه‌ جا در کمین نشسته بود و من هم بخشی از آن بودم . مثل سایه‌ ای که بر دیوار افتاده باشد. پایان نقل. موراکامی بسیار محبوب است و برخی منتقدان نیز آثار او را مهم می‌دانند. آثار او معمولاً مایه‌ هایی از سورئالیسم دارد و به موضوعاتی از قبیل از خود بیگانگی می‌پردازد.