کتاب «در هرگز و همیشۀ انسان» با محوريت عارف نامی، خواجه عبدالله انصاری و تاثير وی بر ادب عرفانی است. شيخ‌الاسلام ابواسماعيل عبدالله بن ابی منصور محمد معروف به «پير هرات» و «پير انصار» و «خواجه عبدالله انصاری» و «انصاری هروی»، دانشمند و عارف بود. او از اعقاب ابوايوب انصاری است که صحابه‌ی پيغمبر بود. مادرش از مردم بلخ بود و عبدالله خود در هرات متولد شد و از کودکی زبانی گويا و طبعی توانا داشت چنان‌که شعر فارسی و عربی را نيکو می سرود و در جوانی در علوم ادبی و دينی و حفظ اشعار عرب مشهور بود و مخصوصا در حديث قوی بود و آمالی بسيار داشت و در فقه روش امام حنبل را پيروی می کرد. او در تصوف از استادان زیادی تعلیم گرفت ودو بار به دیدار شیخ ابوالحسن خرقانی شتافت و این دیدارها تاثیر زیادی در روحیات و منش وی داشته‌ است. محل اقامتش بیشتر در هرات بود و در آنجا تا پایان زندگانی به تعلیم و ارشاد اشتغال داشت. انصاری شعر می سرود، اما بیشتر شهرت او به جهت رسالات و کتب مشهوری است که تالیف کرده‌ و از آن جمله‌ می توان به ترجمه‌ی املاء طبقات‌الصوفیه‌ی سلمی به لهجه هروی و تفسیر قرآن که اساس کار میبدی در تالیف کشف‌الاسرار قرار گرفته‌ است، اشاره کرد. از رسائل منثور او که به نثر مسجع نوشته مناجات‌نامه، نصایح، زادالعارفین، کنزالسالکین، قلندرنامه، محبت‌نامه، هفت‌حصار، رساله‌ی دل و جان، رساله‌ی واردات و الهی نامه را می توان نام برد.