مطالعه‌ی سِير تحول نهاد زندان پيوندی را ميان دو علمِ جامعه‌شناسی و تاريخ ممکن می‌کند. در پژوهش حاضر تلاش شده است تا با نگاهی تبارشناسانه به تاريخچه‌ی اين نهاد در ايران، از قلعه و بندی‌خانه‌ تا انبار و محبس، گسست‌های ميان زندانِ مدرن و پيشامدرن برجسته شود. در همين حال، صورت‌بندی کنش‌ها در بستر ساختار زندان با توجه به نظريه‌‌ی ساخت‌يابی آنتونی گيدنز مورد تحليل قرار گرفته است. کتاب پيشِ رو تحولات زندان‌هاي ايران را، در دوره‌‌ی مشروطه و پهلوی اول، با مرور مجموعه‌‌ی متنوعی از منابع ادبی، اسناد رسمی دولتی، تاريخ شفاهی و ... بررسی می‌کند، امّا می‌کوشد نگاه انتقادی خود را نيز در اين ميانه حفظ کند.