مجموعه داستان «لطفا خیالت راحت نباشه»، قصه‌هایی از تغییر رفتار و احساس و خلق و خوی طبقه‌ی متوسط شهری در گذر زمان و در برخورد با اتفاق‌های روزمره یا عجیب و غیرقابل پیش‌بینی است؛ قصه آدم‌های بلاتکلیف و سرگردانی که با هر سن و جنس و موقعیت اجتماعی‌، در گرفتن تصمیم‌های کوچک و بزرگ درمی‌مانند، در عشق‌ورزیدن بی‌ثبات و ناپایدارند و صداقت را فراموش کرده‌اند. در قسمتی از کتاب می‌خوانیم: «راه افتادم. بدون آن که پشت سرم را نگاه کنم. اما از عرض خیابان گذشتم و بعد در طولش تا جایی که پاهایم توان داشت قدم زدم. بی‌آن‌که به نرمال بودن یا نبودنم فکر کنم. در این سه ماه هم هنوز روی رد پاهایش راه می‌رفتم. مقیاسش در مورد همه چیز کلمه‌ی نرمال بود. رابطه‌ی نرمان، زن نرمال، غذاخوردن نرمال، زیبایی نرمال، زندگی نرمال... این نرمال‌ها و غیرنرمال‌ها را آن قدر تکرار کرده بود که مثل سوال‌های کتاب‌های درسی‌مان شده بود و من زیر قسمت‌های مهمش را خط می‌کشیدم و با صدای بلند می‌خواندم: رابطه‌ی نرمال به چه رابطه‌ای می‌گویند؟ رابطه‌ی نرمال، رابطه‌ای است که در آن دو نفر...»