خواب نبودم، این را مطمئنم. چون کاردی را که در پشتم فرو رفته بود حس می‏کردم. بوی زهم خون‏خشکیده‏ای را هم، که تمام تنم را پوشانده بود، حس می‏کردم. پس این نور کجتاب از کجا می‏آمد؟ چهره‏اش شباهت غریبی به گاری کوپر داشت. تفاوت، تنها، در موها بود که، بر خلاف موهای گاری کوپر، هم‏بلند بود هم کمی آشفته. نور کجتابی که نیمه راست صورتش را روشن کرده بود، به او حالت وهم انگیزی می‏داد که، بی اختیار، مرا به یاد سینمای اکسپر سیونیست‏های آلمان می‏انداخت؛ به خصوص "فاوست" مورنائو. چیزی که پاک گیجم کرده بود وجود همین نور کجتاب بود. اگر او بیرون از این فضای تنگ و تاریکی بود که من درآن بودم پس چرا نور به شکلی موضعی بر او می‏تابید. و اگر داخل همین بود... این دیگر با هیچ منطقی جور در نمی‏آمد. مگر می‏شود یک فضای واحد دو حجم متفاوت داشته باشد؟ تازه، یکی روشن یکی تاریک؟ فاوست مورنائو، آرام و در سکوت، دفتری را که با خود داشت مرور می‏کرد، و حالا مدتی بود که روی نکته‏ای‏مکث کرده بود. نفسم در سینه حبس شده بود و هر آن منتظر بودم سؤال پیچم کند. اما گویا به این زودی‏ها خیالش رو نداشت. یا شاید هم این شگردی بود برای در هم شکستن مقاومتم. حالا چرا گمان می‏کرد خیال مقاومت دارم بمانم. راستش، من تصمیم گرفته بودم همه چیز را بگویم. دست خودم نبود که با یک تشر رنگم می‏پرید و با یک سیلی‏تنبانم را خیس می‏کردم.