کودکی، اگرچه در کل با وقایعی از زندگی ناتالی ساروت منطبق است، گزارشی متعارف از زندگی نویسنده نیست. محتوای خاطرات صرفا پس زمینه‌ای است برای تعمق در تجربه‌ی روانی دوران کودکی. آن‌چه از این اثر و از همه‌ی آثار ساروت در می‌یابیم این است که واژه‌ها ابزارهای ساده و آشنایی برای سیر و تماشا نیست و قبل از هرچیز تجربه‌ای زیسته است و وسیله‌ای که متن برای انتقال آن به کار می‌برد نثر شاعرانه و ساخته و پرداخته و در وهله‌ی اول، زبان تجربه است. تلاقی پژواک‌ها و تکرارهایی که در آثار ساروت به گوش می‌رسد، شبکه‌ی پیچیده‌ای از رشته‌ها می‌آفریند که این آثار را به هم پیوند می‌دهد و پیکره‌ای منسجم و پرمایه می‌سازد. گنجاندن کودکی در این شبکه به ناتالی ساروت امکان داده است تا دو وجه آفرینش خود را به روشنی آشکار سازد: انسجام درونی نیرومندی که با قابلیت پایان‌ناپذیر نوآوری درمی‌آمیزد.