عمران صلاحی شاعر، نویسنده، مترجم و طنزپرداز ایرانی بود که در دهم اسفند سال 1325 در امیریه تهران از پدری اردبیلی و مادری مهاجر که از باکو به سمنان و سپس تهران مهاجرت کرده بودند، متولد گردید. عمده شهرت صلاحی در سال‌هایی بود که برای مجلات روشنفکری آدینه، دنیای سخن و کارنامه به طور مرتب مطالبی با عنوان ثابت حالا حکایت ماست می‌نوشت و از همان زمان وی بر اساس این نوشته‌ها«آقای حکایتی» لقب گرفت. از او آثاری به زبان ترکی آذربایجانی نیز در دست است. عمران صلاحی نوشتن را از مجله توفیق و به دنبال آشنایی با پرویز شاپور در سال 1345 آغاز کرد. سپس به سراغ پژوهش در حوزه طنز رفت و در سال 1349 کتاب طنزآوران امروز ایران را با همکاری بیژن اسدی‌پور منتشر کرد که مجموعه‌ای از طنر‌های معاصر بود. او شعر جدی هم می‌سرود و نخستین شعر او در قالب نیمایی در مجله خوشه به سردبیری احمد شاملو در سال 1347 منتشر شد.

وی با گل آقا نیز همکاری داشت. صلاحی سپس در سال 1352 به استخدام رادیو درآمد و تا سال 1375 که بازنشسته شد به این همکاری ادامه داد.