کارسون مکالرز، رمان‌نویس و شاعر آمریکایی و یکی از مهم‌ترین  شخصیت‌های ادبی آمریکا در نیمۀ دوم قرن بیستم بود. او در عمر نه چندان  بلندش ۵ رمان، ۲ نمایشنامه، ۲۰ داستان کوتاه و یک خودزندگی‌نامه‌ نیمه‌تمام  نوشت.

لولا کارسون اسمیت، که نام کارسون مکالرز را  برگزید، در سال ۱۹۱۷ در جورجیا زاده شد. پدرش مغازهٔ ساعت‌سازی داشت و مردی فرهیخته و فرهنگ دوست بود. لولا وقتی دختر بچهٔ پنج ساله‌ای بود پیانو می‌نواخت و در پانزده سالگی توسط پدرش ماشین تحریری هدیه گرفت. او در ۱۷ سالگی به نیویورک رفت و در رشتۀ نویسندگی خلاق  درس خواند. دو روز بعد از اقامتش در نیویورک پول شهریه خود و هم اتاقی‌اش را گم کرد و از رفتن به دانشگاه کلمبیا بازماند و به کار در معاملات ملکی روی آورد. اولین داستان کارسون به نام  پسرک نابغه در مجلهٔ استوری چاپ شد. او در بیست سالگی در ۱۹۳۷ با ریوز  مک‌کولرز که داستان‌نویسی شکست‌خورده و الکلی بود ازدواج کرد. پس از ازدواج  با ریوز به کارولینای شمالی رفتند و مدتی در آنجا زندگی کردند. در ۱۹۴۰ از  همسرش جدا شد و به قصد زندگی با جرج دیویس سردبیر مجلهٔ هاپرز بازار به نیویورک بازگشت. چند سال بعد به پاریس رفت و مدتی در پاریس زندگی کرد به آمریکا بازگشت و در ۱۹۴۵ مجدداً با ریوز ازدواج کرد. در ۲۳ سالگی اولین رمانش را با نام قلب، شکارچی تنها به چاپ رساند. این اثر خیلی زود با استقبال روبه‌رو شد و مک‌کالرز را در حالی که خیلی جوان بود، به یک چهره ادبی تبدیل کرد. منتقدان زیادی دومین اثر مکالرز به نام آواز کافۀ غم‌بار را برترین اثر او دانسته‌‌اند.

مکالرز در کمتر از یک سال، اثر بعدی خود، مهمان عروسی را منتشر کرد. اقتباس تئاتری این رمان هم به قلم خود مکالرز در سال ۱۹۵۰ در برادوی به روی صحنه رفت و تحسین مردم و منتقدان را دربر داشت.

در ۱۹۴۸ در اوج افسردگی خودکشی کرد اما زنده ماند. او و شوهرش ریوز  هر دو الکلی بودند و هر دو روابطی با همجنس‌های خود داشتند سرانجام در سفر  مشترک‌شان به پاریس ریوز طرح خودکشی مشترکشان را به میان می‌کشد کارسون  سراسیمه هتل را ترک می‌کند و به آمریکا بازمی‌گردد ریوز با خورد قرص  خواب‌آور دست به خودکشی می‌زند و می‌میرد.

ساعت بی‌عقربه آخرین رمان کارسون مکالرز در  سال ۱۹۶۱ و ۲۰ سال بعد از انتشار اولین کارش، روانه بازار نشر شد. 

لولا کارسون از کودکی بیمار بود و جسم ضعیفی داشت در ۱۹۶۱ دو بار  عمل شد در ۱۹۶۱ پستان چپش را جراحی کردند و کاملاً برداشتند.

مکالرز  در سال ۱۹۶۷،  در ۵۰ سالگی به براثر سکته‌های مغزی پی دی پی درگذشت. او در  زمان مرگ نیز مشغول نوشتن زندگی‌نامه خود بود.