در سرچشمه‌های اوستا، که مجموعهٔ کهن‌ترین سرودهای آیینیِ دین زرتشتی است، مجموعه‌ای کوچک از اشعار قرار دارد: گات‌ها، «سرودهایی» که به زبانی به‌ویژه کهن سروده شده‌اند. این سرودهای ارجمند در نظر پیروان، خود اثر پیامبر بنیان‌گذار، زرتشت، به‌شمار می‌آیند و این باور ایمانی از سوی بسیاری از نمایندگان دانش معاصر نیز تا حد زیادی پذیرفته شده است.

این‌ها متونی دشوارند، با دستور زبانی پیچیده و بلاغتی ظریف، که تفسیرهای علمی فراوانی برانگیخته‌اند اما تنها به ندرت تلاش‌هایی برای ساده‌سازی و معرفی عمومی آن‌ها صورت گرفته است؛ تلاش‌هایی که اغلب از دغدغهٔ آن ناشی می‌شود که این متون به آیینه‌هایی دوردست بدل شوند که تصویر خود ما را بازتاب دهند.

ترجمه‌ای که در این جلد ارائه شده، همراه با توضیحاتی که آن را روشن می‌سازد، با این هدف فراهم آمده است که این مجموعه در دسترس خواننده قرار گیرد، در عین حال اصالت صدایی را حفظ کند که از ژرفای زمان‌ها…