خاطرات دوران زندان پدرم از سال ۱۳۵۰ تا هنگام آزادی در آبان ماه ۱۳۵۷ از اهمیت و ویژگی خاصی برخوردار است. به ندرت کسی که خود حضور زنده و تجربه تاریخی داشته است. اختلافات ما بین زندانیان به ویژه بین قشر مذهبی سنتی و گروه های چپ را که در سال ۱۳۵۴ با تحریک های ساواک به اوج خود رسید و تا سال ۵۷ در زندان و بعد از آن هم در خارج از زندان ادامه داشت این چنین با دقت و حسن نیت نقد و بررسی و تحلیل کرده است. پدرم حوادث و اختلافاتی را که منجر به انحلال کمون واحد» در میان زندانیان شد و در نتیجه تفرقه دشمنی و کینه توزی را مابین گروه های مخالف رژیم گسترش و تقویت کرد به عنوان نطفه و زمینه ساز آنچه بعد از آزادی، شأن انسان انقلاب اتفاق افتاد، معرفی می کند.
از پيش گفتار كتاب