تصحیح و ترجمهٔ خاطرات کورا پرل از چند جهت حائز اهمیت است. هم خواننده را با پاریس قرن نوزدهم آشنا می‌کند هم با سنت ترجمه در زمان قاجار و هم با شیوه‌ای از نوشتن که در فارسی کمتر نمونه دارد: خودزندگی‌نامه، آن‌هم از زبان تندوتیز زنی اغواگر که می‌تواند هر شخصیت مهمی را به‌دنبال خود کشانَد. او در این کتاب خاطرات شخصیِ خویش و رفتار زنان و مردان پاریس و نامه‌های دلباختگانش را به‌اختصار و رک‌وراست گرد آورده و نام پرل (به‌معنای مروارید) را برای خود برگزیده است، مرواریدی که سرِ خاموش شدن ندارد، حتی آن هنگام که در سراشیبِ جوانی‌ست:
روزی رفتم و به در خانه‌اش کوبیدم. گفتم: «عصر بخیر، کورا!» او بازوانش را به دور گَردنم انداخت؛ از دیدن دوباره‌ی دوستِ روزهای خوشش بسیار شادمان شد. گفت: «بله، کورا هستم. اما کورای بدون مروارید.» من بی‌آنکه قلباً به حرفم باور داشته باشم جواب دادم: «تو هنوز هم زیبایی!» او گفت: «نه، نیستم. نگاه کن، گونه‌هایم از اشک شیار افتاده است. این را در روزنامه‌ها ننویس: پاریس زنانی را که گریه می‌کنند دوست ندارد.»