کودکی به نام «ژائو پائولو» با کنجکاوی، زوایای سرزمینی مطرود را میکاود و با بیان روحیات یکایک ساکنان، آن مکان را خوب به تصویر میکشد. همسایگانی که پیوندشان با دیگران مرهون گرسنگی، درد، رنج و مطرود بودن آنهاست. ساکنان روستایی در نزدیکی شهری در برزیل، مردمانی بسیار فقیرند. آنها در میان گل و لای باتلاقها، برای خود کلبههایی چوبی و محقر به پا کردهاند و غذای عمدهشان خرچنگ است. زیرا در آن ناحیه بسیار یافت میشود. دولت سعی میکند با توسعهی این روستای کوچک مبارزه کند و جلوی ساخت کلبههای بیشتر را بگیرد؛ اما در میان ساکنان ده، پیرمردی افلیج به نام «کوسم» زندگی میکند که اغلب رهبر مردم محسوب میشود. با تدبیری که کوسم میاندیشد، مردم بدون اینکه مأموران دولتی متوجه شوند، به ساخت کلبهها ادامه میدهند. یکی از بهترین دوستان کوسم، «ژائو پائولو» است؛ پسربچهای که برای او روزنامه میآورد و با او صحبت میکند و به داستانهایش گوش میدهد.
