«آقادار» روایت‌گر سرگذشت پیرمردی به نام «مُلاسلیمان» است. او که سال‌هاست به‌عنوان خادم یک امام‌زاده روزگار می‌گذراند، زندگی‌اش را بیش از همه با دو چیز می‌گذراند: اولی آدم‌هایی هستند که هرکدام با دردی عمیق یا آرزویی دراز به امام‌زاده می‌آیند و چاره‌ی مشکلشان را آن‌جا می‌جویند و دخیل می‌بندد بر درختِ توی حیاط امام‌زاده که به آن «آقادار» می‌گویند. ملاسلیمان هم خود را در دردهایشان شریک می‌کند و به چاره‌جویی برمی‌آید. اما آن‌چه رزق روح ملا شده، یاد گذشته است و آدم‌هایی که حالا نیستند. گذشته چیزی است که زندگی خالی و تنهای امروز ملا بیش از همه با آن پر می‌شود؛ یاد پدری که هرگز نبوده است، یاد مادری که دیگر در قید حیات نیست و بیش از همه، یاد همسری که... خب، می‌شود گفت مدت‌هاست که دیگر نیست. اگر هم این یادها، لحظه‌ای روزهای او را به حال خود بگذارند، شب‌ها خوابشان همه‌ی آن‌چه اتفاق افتاده یا می‌توانسته بیفتد را به رخ ملاسلیمان می‌کشند. سینه‌ی سلیمان مالامال است از اسرار زوار امام‌زاده؛ اما او، از برای خود نیز رازهایی سربه‌مهر دارد.