اندیشیدن دربارة مبادی اخلاق را نخستین بار سوفسطائیان در قرن پنجم (ق.م) در یونان آغاز کردند، و سقراط و افلاطون در قرن چهارم پایه‌ای استوار برای آن چیزی نهادند که از زمان ایشان فلسفة اخلاق نامیده می‌شود. با این همه نوشته‌ای خاص در فلسفة اخلاق از این دو فیلسوف به دست نداریم؛ سقراط چیزی ننوشته و کوشیده است اندیشه‌های خود را از طریق گفت‌وگو و سؤال و جواب به دوستان و شاگردان خود القاء کند و افلاطون اندیشه‌های خود و استادش را دربارة اخلاق در ضمن رساله‌های متعدد خود آورده است. ارسطو بدین مقدار قناعت نکرد و در مدرسة خود در آتن برای هر یک از رشته‌های علمی و فلسفی مجالس درس ترتیب داد و همین درس‌ها خاستگاه‌ نوشته‌های تعلیمی او، از جمله «اخلاق نیکوماخوس» گردیدند و بدین‌سان نخستین بار در اواخر قرن چهارم (ق.م) کتابی منظم و منسجم، خاص تشریح فلسفة اخلاق پدید آمد که با این‌که بیش از دو هزار سال از تاریخ تألیف آن گذشته است، ‌هنوز هم متفکرانی که دربارة اخلاق می‌اندیشند و در فلسفة اخلاق چیزی می‌نویسند، خود را بی‌نیاز از مراجعه به آن نمی‌بینند.