در کتاب «اردوگاه بطری‌های گمشده» با فضای رئالیسم جاودویی سروکار داریم. تابستان است و همه راهی اردوگاه شده‌اند. اردوگاه اتروپس برای بچه‌هایی با استعدادهایی خاص، محلی ایده‌آل است؛ آواز خواندن در کنار آتش، تمرین برای نمایش استعداد و شنای طولانی در دریاچه. اما چیزی که بچه‌ها از آن بی‌خبرند این است که آن‌ها را به دلیلی آنجا جمع کرده‌اند. دلیلی که مدیر اردوگاه به هرقیمتی می‌خواهد پنهان بماند. دراین میان، یک بطری که از استعدادی اسرارآمیز پر شده به عمق دریاچه انداخته می‌شود و اتفاقاتی عجیب یکی پس از دیگری رخ می‌دهد. ده‌ها بطری که ظاهرا خالی هستند، به ساحل می‌رسند و استعداد‌ها جابه‌جا می‌شوند. خاطرات پس از پاک شدن از یک ذهن به ذهن یک نفر دیگر وارد می‌شوند.