به باور آدونیس، هرچه سویه‌ی مستورگی و پنهانگی شعر پررنگ‌تر باشد؛ شعرتر است و هر چه به آشکارگی بگراید، از شاعرانگی و شعریّت شعر کاسته می‌شود. وی بر این نظر است که اگر در گذشته خوانش شعر در سطح افقی بوده؛ امروزه خوانش عمودی شده است و نیاز به تعمق و تأمل بیشتری دارد و خواننده چون شاعر، غواص دریای معانی است. در زمانه‌ی ما بیش از هر زمانه‌ی دیگری مرگِ مؤلف رخ می‌دهد. غامض و پیچیده بودن شعر آدونیس، جوهری و ذاتی آن است و نه تصنّعی و عارضی و از وجود شاعر و جهان رازورانه‌ی پیرامون وی، همچنین از زیست و تجربه‌ی هنری و نگاه و نگرش او به هستی و پدیده‌ها مایه می‌گیرد. این رمزآمیزی در زبان و تصویر شعری وی، بر اساس اصول و معیارهای رتوریک و بلاغی و هنریِ زیسته‌ی وی اتفاق می‌افتد. این امر در جای جای گزینه‌ی شعری پیش رو (از آستین شعر) مشهود است.