درخت معجزه خشکیده ست
 
 و آفتاب، مسیحای روشنایی نیست
 
 و ابر‌ها همه آبستن زمستانند
 
 و جوی‌ها همه در سیر بی‌تفاوت خویش
 
 به رودخانهٔ بی‌آفتاب می‌ریزند
 
 و کوچه‌ها همه در رفتن مداومشان
 
 با ناامیدی بن بست‌ها یقین دارند.
 
 ...
 
 و مرد مار گزیده
 
 ز ریسمان سیاه و سفید می‌ترسد
 
 که ریسمان، مار است و مار، رشتهٔ دار
 
 و دار، نقطهٔ اوجی ست
 
 که آسمان را با ریسمان گره زده است
 
 و آسمان، همه در خواب و دار، بیدار است.
 
  
 
 کسی به فکر رهایی نیست
 
 دریچه‌های جهان، بسته ست
 
 و چشم‌ها همه از روشنی هراسانند.
 
 زمین، شکوه کریمانهٔ بهارش را
 
 ز شاخ و برگ درختان دریغ می‌دارد
 
 و آسمان، شب صاف ستارگانش را
 
 نثار خاک دگر کرده ست.