کتاب «اعترافات گرگ تنها: وقایع‌نگاری یک زندگی» یکی از صدها نوشته‌ی ناصر ایرانی‌ست که به گفته‌ی خودش، روایتی صادقانه از کودکی تا جوانی اوست، یعنی از پا گذاشتنش به این دنیا در 1316 و گذران زندگی‌اش در دهه‌های بیست، سی، چهل تا 1353. این کتاب که جلد اول خودزندگینامه‌ی ایرانی‌ست، با نثری یگانه و هوش‌ربا، وقایع پس از شهریور 1320، کودتای 28 مرداد 1332 و جریان‌های روشنفکری دهه‌های سی و چهل و پنجاه را در کنار زندگی‌ای که نویسنده‌ی ما با شور و حرارت بی‌نظیرش گذرانده است، شرح می‌دهد. اعترافات گرگ تنها آینه‌ای‌ست که ناصر ایرانی ابتدا رو به خودش و سپس رو به دوستان و دشمنانش گرفته و از آن بیشتر رو به کشور و مردمش و به همین دلیل عیش خواندنش را نباید از دست داد. نویسنده در توضیح این کتاب نوشته است: «اعتراف می‌کنم که می‌خواهم تمام حقیقت را بگویم و جز حقیقت چیزی نگویم، ولی نمی‌توانم. به دو دلیل: یکی آن‌که هیچ آدمیزاده‌ای دانای کل نیست و تمام حقیقتِ مربوط به هر چیز و هر کس بر او آشکار نیست. این حکم کلی درباره‌ من هم صادق است. پس بدانید که در این کتاب هر طرحی که از سیمای اشخاص ترسیم کرده‌ام و هر توصیفی که از صفات و کردار آنان و نیز از رویدادها به قلم آورده‌ام اگر سراپا غلط نباشد ــ که می‌کوشم و امیدوارم که غلط نباشد ــ تنها آن سویه‌ای از حقیقت را بیان می‌کند که من از دیدگاهِ محدود خودم می‌توانسته‌ام ببینم و فهم کنم، نه تمام حقیقت را؛ و دیگر این‌که ذهن من نیز، همچون ذهن آدمیان دیگر، توجیه‌گر است و از پیشداوری مبرا نیست و لابد از گذشت زمان سود جسته است و اندک‌اندک از طریقِ حذف و اضافه کردن یا کمرنگ و پُررنگ کردن یا پس و پیش کردنِ بعضی از جزئیاتِ مهم و تعیین‌کننده در واقعیت‌های ناخوشایند به‌گونه‌ای دست‌کاری کرده که خیلی ناپسند جلوه نکنند. تنها قولی که می‌توانم به خواننده بدهم این است که دانسته و خواسته به وی دروغ نگویم و فریبش ندهم. با وجود این، راه مطمئن‌تری هم هست که توصیه می‌کنم خواننده آن را برگزیند و خیال خودش و مرا پاک راحت کند. این کتاب را همان‌قدر تصویرگر حقیقت بداند که «اعترافات» سایر اعترافات‌نویسان را، در صدر ایشان قدیس آگوستین، تصویرگر حقیقت می‌داند. و چون اعترافات گونه‌ای داستانی است، من گفت‌وگوهای این کتاب را، چنان که در هنر داستان معمول است، به صورت نقل‌قول مستقیم نوشته‌ام تا به خواننده توهم بیش‌تری ببخشد که دارد داستان می‌خواند. گفت‌وگوهای این کتاب شیوه‌ گفت‌وگونویسی مرا بازمی‌تابانند و در‌عین‌حال همان‌قدر متکی بر واقعیت‌اند که سایر رویدادها و اندیشه‌ها و تصویرهای کتاب متکی بر واقعیت‌اند…»