این کتاب استثنایی است؛ زیرا هم درمورد غذاست و هم به مؤسسهای تعلق دارد که معمولاً فعالیتهای آن به روانشناسی و فلسفه اختصاص داشتهاند. ما در مدرسهی زندگی به بررسی موضوعاتی از این دست علاقهمند هستیم که روابط چگونه میتوانند خوب پیش بروند یا چگونه به مشکل برمیخورند. قاعدتاً هرچقدر هم که از خوردن غذا لذت ببریم، تصور نمیکنیم آنچه در ظرف خود قرار میدهیم دارای معنای خاصی باشد. فردریش نیچه، فیلسوف آلمانی قرن نوزده، دیدگاه دیگری داشت. نیچه در ژانویهی سال ۱۸۷۷ (آن زمان در اوایل دههی سیزندگی)، هنگامی که در ایتالیا اقامت داشت، در نامهای به مادرش نوشت به چیزی پی برده است که از نظرش در شادی انساننقش اساسی دارد.آیا نیچه تصادفاً به این عقیدهی معروف خود مبنی بر اینکه زندگی مدرن تحتتأثیر حسادت و خشم پیش میرود پی برده بود؟ یا اینکه خدا مرده است؟ یا اینکه باید آرزو کنیم اَبَراِنسان شویم؟ درحقیقت کشف او به پختوپز مربوط بود: او آموخته بود که چگونه یک ریزوتوی عالی درست کند.
