این شماره با تأخیر نمایش بهعمل درآوردن فنّ تجسّم شمایل کتابی است دیگر. ترکیبی دیگر، با مجموعهای از تألیف و ترجمهی شعر، داستان، مقاله و... جلد اوّل آن توأم است با ضمیمهای در شرح احوال و آثار یک نقاش ایرانی، با شش تصویر رنگی و سه تصویر سیاه و سفید. اگر اهل نظر به ماهیّت ساختاری آن توجه کنند به آسانی در خواند یافت که سعی گروه همکاران این مجموعه بر آن بوده تا صورت و محتوای آن، یک ترکیببندی واحد باشد، براساس تجربههای کتابنگاریهای متنوّع مدرن گذشتهی نزدیک. یعنی یک اثر تجربی که میکوشد نگاه کلاسیک ثنویت قالب و محتوا، یا صورت و معنا، را تا حد امکان به یکسو نهد و در جستجوی وحدت کثرتی هماهنگ باشد. بنابراین کار هنرهای تجسّمی در آن – مثل گرافیک و... – نقش متفاوتی را دنبال میکند، همانگونه که ضمیمهی آن دیگر ضمیمه نیست، بلکه پارهای است از متن. داستانهای آن در باطن، رسم و پسند زمانه را دنبال نمیکند و شعر آن، چه ایرانی و چه انیرانی – در این جلد در واقع نمونهای از یک بازآفرینی – متفاوت است از آنچه در دورههای شعر مدرن ایران، در تألیف و ترجمه، آن را پشت سر گذاشتهایم؛ یعنی از نوع شعری است که تنها شاخهی انتزاع گرای آن بعد از بالغ بر سی سال تأخیر با مجموعهی هوشنگ چالنگی در سال ۸۰ بار دیگر انسجام یافته به صحنه آمد. دورهای که از نیما آغاز میشود، با شعر نیماگرایان تداوم مییابد، و با نونیماگرایان به پایان خود میرسد، و آنگاه در تلاطم بحرانی عمیق، با نگاهی دیگر، به گذشتهی منثور شعر ایران و جهان مینگرد...
