جانت وینترسن نویسنده انگلیسی متولد ۲۷ آگوست ۱۹۵۹ در منچستر است. او در سال ۱۹۸۵ برای اولین رمانش برنده‌ی جایزه‌ی ویتبرد شد. 
 
اطلس عاشق زمین بود؛ خردشدن خاک بین انگشتانش، شکوفایی بهار، میوه‌دادن آهسته‌ی پاییز. دگرگونی.
حالا زمین دگرگون شده بود اما اطلس ساکن مانده بود و محور مایل را حس می‌کرد که در مقابل تیغه‌های شانه‌اش می‌گردد. تمام نیرویش بر نگه‌داشتن جهان متمرکز بود. دیگر نمی‌دانست حرکت چیست. مهم نوبد که برای راحتی اندکی جابه‌جا می‌شد. بار سهمگین برای همه‌چیز تصمیم می‌گرفت.
چرا؟
چرا نگذاردش زمین؟
 
درباره‌ی بار گران
خدایانی که اطلس جرئت سرپیچی از ایشان را به خود داده بود او را برای ابد به بر دوش‌کشیدن جهان محکوم کردند، آزادی دست‌نیافتنی به‌نظر می‌رسد. اطلس در اسطوره‌شناسی باستانی یونان از اعضای نژادی اصیل از خدایان به نام تیتان‌ها شورشی را علیه خدایان جدید، المپیان، رهبری می‌کند. او بدین سبب خشم الهی را برمی‌انگیزد، المپی‌های پیروز اطلس و سیب‌های زرین حیاتش را مجبور می‌کنند تا بار زمین و آسمان‌ها را برای ابد بر دوش بکشد. وقتی به هراکلس پهلوان در یکی از دوازده خوان معروفش تکلیف می‌شود تا آن سیب‌ها را بدزد به جست‌وجوی اطلس برمی‌آید و به او پیشنهاد می‌دهد که اگر این تیتان برایش میوه‌ها را بیاورد جهان را موقتاً به دوش خواهد گرفت. اطلس که می‌داند او تنها کسی است که توان تحمل این بار را دارد و چشم‌انداز آزادی هر چند کوتاه به وجدش آورده، قبول می‌کند و شراکتی آشفته میان آن دو پدید می‌آید.
جانت وینترسن با هوش و ذوق همیشگی‌اش اطلس را به قرن بیست‌ویکم می‌آورد. او در اسطوه‌ی خیره‌کننده‌ی اطلس و هراکلس سؤالات دشواری درباره‌ی طبیعت جبر و اختیار می‌کند. بار گران رؤیابین و بدیع، باورپذیر و صمیمی امور آشنا را واژگون می‌کند تا ما را از منظری نو به خودمان بنمایاند.