از دهه ۱۹۹۰، رویکردهای سنتی به برنامه ریزی استراتژیک و مفاهیم زیرساختی آنها انتقادات فراوانی را هم از سوی پژوهشگران و هم مجریان و مدیران برانگیخته اند. انتقادات به ویژه مربوط به انگاره مرکزی برنامه ریزی استراتژیک می شود که برنامه ها باید صرفاً برای یک جهت واحد در آینده تدوین شوند. بسیاری از تحلیل گران استدلال می کنند که مفاهیم و چارچوب های سنتی برنامه ریزی استراتژیک مطابق با الزامات برنامه ریزی موفق در یک محیط پویا، پیچیده و بهطور فزاینده بیثبات کسبوکار نیستند. با توجه به این چالش ها، مدیران استراتژیک در محیط امروزی کسب و کار باید پاسخ هایی را برای دو پرسش کلیدی بیابند: چگونه می توانیم بی ثباتی، پیچیدگی و عدم اطمینانی را که امروزه در بسیاری از صنایع مشاهده می کنیم درون برنامه ریزی استراتژیک تلفیق کنیم؟ چگونه می توانیم استراتژی ها را منعطف تر و سازگار تر با محیط های متغیر سازیم؟ این کتاب تلاشی است برای پاسخ دادن به این پرسش ها. در قلب این کتاب معرفی آنچه که ما «برنامه ریزی استراتژیک مبتنی بر سناریو» می نامیم نهفته است، چارچوبی روشمند برای ایجاد استراتژی ها در دنیایی نامطمئن.
