هدف این کتاب کاویدن ریشه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های فلسفی تکوین دانش مربوط به فرهنگ است که در سنت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های آکادمیک گوناگون با نام‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایی متفاوت همچون مطالعات فرهنگی (در انگلستان)، تحلیل فرهنگ (در هلند)، و علم فرهنگ (در آلمان) شناخته می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود. نویسنده بر اساس سه مفهوم پیشرفت، قانون و تجربه، به منزلۀ سه حلقۀ اتصال در سیر تاریخی شکل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گیری «علم فرهنگ»، کوشیده است وابستگی چنین دانشی را از سویی با علم تجربی و از دیگر سو با دین، اسطوره و شعر نمایان سازد. او با تبیین تعامل و چه بسا جدال علم فرهنگ با علوم طبیعی از قرون وسطا تا ویکو و دیلتای و ورود مفاهیمی بنیادی چون استعاره، حافظه، تخیل و خاطره سعی کرده است منطق علم فرهنگ را آشکار سازد.