این کتاب بیش از آن که (تاریخ هنر نو) باشد نگاهی (نو) به تاریخ هنر، یا روایتی از سابقه ی رادیکالیسم در رشته ی دانشگاهی است و زمانه ی هم پیوندی سیاست های رادیکال (مارکسیستی، فمینیستی، ضد استعماری؛ در فاصله ی دهه های 60 تا 90) که آشکارا به پایان رسیده بود؛ و البته با این هدف که امید به تحول اجتماعی بنیادین را در ره روان جوان تر رشته ی تاریخ هنر برانگیزد. نویسنده در مقدمه ی خود به تفصیل شرح می دهد که کار او در واقع تدارک آغازگاهی است برای آنچه می توان (تاریخ اجتماعی تاریخ هنر) از دهه ی 1970 تاکنون نامید. و اندکی بیش از یک دهه پس از انتشار کتاب، در پیش گفتاری بر ترجمه ی فارسی، هم چنان بر این باور است که کتاب می تواند یاور کسانی باشد که می خواهند فرایند رشد هنر و فرهنگ را در دنیای به هم پیوسته و جهانی شده ی امروز ما درک کنند. ره نمودهای او در این پیش گفتار تصویری به دست می دهد از معضل یا حوزه یی که باید بکوشیم از دل آن معنای موجود، اکنون، و مقوله های نو را برای هنر، تاریخ هنر، و دیگر مردمان جهان دریابیم.