لیزا گراف در کتاب تقریبا به زندگی نوجوانی معمولی می‌پردازد که والدینش او را تحت فشار قرار می‌دهند تا از خود استعداد خاصی نشان دهد؛ چرا که از عملکرد او در مدرسه راضی نیستند. این کتاب که در سال 2015 برنده‌ی جایزه‌ی شارلوت هاک شده است، درس‌های مهمی در رابطه با خودشناسی در اختیار نوجوانان قرار می‌دهد. آلبی هرگز باهوش‌ترین دانش‌آموز کلاس نبوده است و قد بلندی هم ندارد. او حتی در ورزش و هنر هم خیلی خوب نیست و هیچ‌وقت استعداد و توانایی خاصی از خود نشان نداده است. آلبی بیش از حد معمولی است اما با همین معمولی بودن والدینش به او افتخار می‌کنند اما زمانی که به کلاس پنجم می‌رود متوجه می‌شود که دیگر متوسط بودن کافی نیست، اطرافیان هم از او انتظار بیشتری دارند. در چنین شرایطی آلبی چگونه می‌تواند خودش را پیدا کند و متوجه شود دوست دارد در آینده چه حرفه‌ای را دنبال کند؟