این رمان روایت تنهایی آدم‌‌هاست، تن‌هایی که آن‌قدر تنهایی را نابلدند که حتی اگر بخواهند زخم‌های تنهاییِ دیگری را التیام بخشند، از سرِ نابلدی نمک بر زخم می‌ پاشند. اینجا آدم‌‌ها دگری را تنهاتر می‌کنند، همین! تمام شخصیت‌های این روایت از هر جنسیت و قومیت و نسل و طبقه‌ای که باشند، تنهایند. دنیای مدرن برای تمام آن‌ها یک سرنوشت قطعی حکم کرده است؛ تنهایی. شخصیت‌هایی که از سرنوشت خود آگاه‌اند و آگاهانه هم به مبارزه با آن برمی‌خیزند، اتفاقاً تنهاترند. و آن‌ها که ناآگاه‌اند، اتفاقاً خوش‌حال‌ترند. در این کتاب شخصیت محوری داستان یک زن است که با آشفتگی ذهنی مواجهه است که نویسنده در آن به دنبال انتقال همین آشفتگی‌های برآمده از تنهایی است به خصوص وقتی که لیلی به عنوان راوی اول شخص وارد داستان می‌شود و قسمت‌هایی از تک‌گویی لیلی پررنگ می‌شوند، قسمت‌هایی ایتالیک و قسمت‌هایی با فونت ساده روایت می‌شوند.