فرشته افضل پور تکلیفش با دستاوردهای نوشتاری اش مشخص است. قلمش دارای حرکت است و مقوله های فردی و اجتماعی را به بهترین شکل در هم میتند و رویاپردازی بکری را هم در لحظه لحظه ی سطور پیشکش مخاطبان می کند. استریوگرافی و چند صدایی موجود در اشعار بسیار ساده و روان او حاکی از روایتی چندگانه است که چندین شخص در آن صدا و زندگی میکنند. متون شعری او بسیار زیبا و ساده است که مؤلفه هایش میخواهند مفهوم ارزشمندی را به واسطه ی ساده ترین کلمات در اختیار مخاطب خود قرار دهند. بی گمان این سبک از شعر و اندیشه ،صمیمی در اجتماع ،ما دارای اقبال عمومی زیادی است و منطق اشیا و جان بخشی زیبای آنها ماحصل تجربیات بسیار زیاد شاعر است. اشعاری که درد و شادی را با هم صدا می کنند امید که ادبیات متکلف و مصنوع جای خود را به این گونه اندیشه های شفاف دهد تا بتوان به جهانی منبعث از روشنگری پاک و یک ادبیات سلامت، دست یازید.