آدم هایی که همیشه به یه رستوران می رید، همون رستورانی که قبل از شما پدربزرگ و مادربزرگتون می رفتن و حتی توی رستوران هم ظرف ها و قاشق و چنگال هاتون رو دوباره طوری می چینید که انگار توی خونه سر میز نشسته اید. سر هر موضوعی تردید دارید و فکر می کنید، نمی تونید بدون کلی جروبحث و نظر موافق و مخالف حتی یه پرده رو بکشید. می گید: ‘خب اگه پرده رو نکشیم، توی خونه خیلی داغ می شه ولی اگر هم بکشیمش، داخل خونه دم می کنه...’. هر روز باید شش لیوان آبتون را حتما بخورید یا هر شب اون سیب زمینی باارزشتون رو. به خودکار و ماشین تحریر برقی و دندهٔ اتوماتیک هم اعتقادی ندارید. به سلام و خداحافظ گفتن هم اعتقادی ندارید.