کتابی است نوشتهی نغمه ثمینی پیرامون نشانهشناسی تن در فرهنگ و سینمای پساجنگ ژاپن از ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۵٫ جنگها سختترین انتقام خود را از بدنها گرفتهاند. خانهها خراب شدهاند، شهرها ویران شدهاند، اما خانه و شهر و آجر و سنگ و چوب، بهنحوی عینی و غیر شاعرانه رنج نمیکشند. در پوست و استخوان و عضلهی شهر دردی نمیخزد. این بدنها هستند که در جنگها رنج و درد را لمس میکنند. بدنها بازسازیناپذیرند، نه معماری و بناها و شهرها. تصاویر بدنهایِ تکهپارهشده، دستها و پاهای قطعشده، چشمانِ از جای درآمده و بیمارستانهای شلوغ و پرزخم و عفونت نمود عینی رنج بدنها در توفان جنگهاست. بدنها بازتابدهندهی حقیقیِ تجربهی جنگاند؛ چه آنجا که به عنوانِ بدنِ فیزیولوژیک و فردی، واقعیت فراموششدهی درد و معلولیت را حمل میکنند و چه آنجا که در بازی قدرت به نماد تبدیل میشوند. از منظر هر آنکه در قدرت است، بدنِ سرباز، مقدس شمرده میشود و بدنِ دشمن به حیوانیت و تودهبودگی تقلیل پیدا میکند.
