خسی در میقات یکی از معروفترین سفرنامههای معاصر حج است که جلال آلاحمد در سال ۱۳۴۳ و در سن ۴۱ سالگی طی سفر حج نوشته است. شاید اولین ویژگی «خسی در میقات» که به ذهن میرسد، موقعیت ویژهای است که نویسنده در آن پا به چنین سفری گذاشته و به موجب آن این سفر میتواند فصل تازهای از حیات نویسنده محسوب شود. به عبارت دیگر این سفر برای آلاحمد یک سفر معمولی نیست. آلاحمدی که به این سفر میرود، همانست که روزی پیوستن به حزب توده را تجربه کرده؛ آلاحمدی که گریز از خانواده مذهبی خود را و بینمازی را و انتشار کتاب در اعتراض به سنتهای دینی را تجربه کرده.
دکتر شریعتی میگوید: اگر کسی ادوار زندگی آلاحمد را نداند و آلاحمدِ خسی در میقات را با آلاحمدِ سالهای ۲۴ و ۲۵،که توده ای شده بود، مقایسه کند، نمیتواند بپذیرد نویسنده سفرنامه حج، هم او باشد. آلاحمد در این سفرنامه در هر منزلی و موقفی قلم را دست گرفته و آنقدر از جزییات و تفاصیل سفر خودش بطور بداهه برای ما نوشته که از خودمان میپرسیم چطور یک آدم در طول سفرش اینقدر فرصت نوشتن داشته؟ سفرنامه از فرودگاه جدّه آغاز میشود، محل آشنایی اولیه مسافران با یکدیگر.
