ابوالمجد محمد بن مسعود بن مظفّر تبریزی از فضلای نیمه نخست قرن هشتم است که در حدیث و تاریخ و ادب و ریاضی نزد استادان برجسته تبریز، که در آن عصر مهم ترین مرکز فرهنگی ایران و محل آمد و شد دانشمندان نامدار بود، درس خواند. رساله های مجموعه سفینه تبریز، که به همت او گردآوری و کتابت شده گویای آگاهی او از علوم گوناگون است. خلاصة الأشعار فی الرباعیات از زمره رباعی نامه های موضوعی است که ابوالمجد تبریزی آن را در پنجاه باب و مشتمل بر پانصد رباعی، در نیمه نخست قرن هشتم هجری تألیف و تدوین کرده است. نقل رباعیات بزرگان معاصر ابوالمجد در آذربایجان و ارّان، مانند امین الدین حاجی بله و جلال الدین عتیقی در کنار درج رباعیات کسانی مانند اثیرالدین ابهری و خواجه نصیرالدین طوسی گویای گرایش های محیط ادبی و عرفانی تبریز در آن عصر است.