خلعشدگان داستانی است علمی ـ تخیلی، یا دستکم در ظاهر چنین برمیآید؛ اما رویهی نخست آن را که کنار بزنیم، با كندوكاو شگفتانگیز پرسشی روبهرو میشویم که از قرن نوزدهم به بعد سرنوشت انسان را رقم زده: چگونه میتوان جامعهای آرمانی ساخت که نه از فقر و ستم در آن خبری باشد، نه از سرکوب سیاسی حکومتهای توتالیتر. داستان در روایتی مجذوبکننده به این جدال فکری در دو قرن اخیر تجسمی روایی میبخشد: سه مجمع کیهانی، اوراس مظهر زمین که نظام سرمایهداری بر آن حاکم است، توو نماد مردمی که هشت قرن قبل دست به انقلاب سوسیالیستی زدند ولي به ساختار متمركز دولت رسيدند، و آنارس نماد جامعهی آنارشیستی كه صد و پنجاه سال قبل در اقدام انقلابيوني بر پا شد كه هم از اوراس بيزار بودند و هم از توو، و در كهكشاني دوردست سيارهي خود را ساختند با نوعي برابري همگاني در جنبههاي گوناگون زندگي. در اين تعارض سرنوشت بشر درمانده از فقر و نابرابري سرمايهداري، سركوب سياسي دولت توتاليتر كمونيستي و آيندهاي كه در آن آزادي سر ستيز با برابري نداشته باشد به روايت كشيده ميشود.
