زردشتیان مطالعه درباره متن اوستا را بلافاصله پس از درگذشت زردشت آغاز کردند. آنچه بیان کننده تلاش آنان، در گذشته دور است، ترجمه و تفسیری است که بر اوستا نوشته اند و از آن به زند تعبیر می شود. این متن ها گاه برداشت شخصی موبدان دینی را از متن اوستا نشان می دهد، اما ساخت جمله های آن زیر تأثیر متن اوستایی است و از این رو با ساخت جمله بندی پهلوی همسو نیست، آنچه به عنوان تفسیر بر آن افزوده شده، خالی از ابهام نیست و فهم آن به آسانی میسر نیست. زند وندیداد شامل اعمال دینی و شرایع زردشتی است، از این رو برای مترجمان پهلوی آشناتر از بخش های دیگر بوده است. مشخصه آن، تفسیرها و توضیحات گاه مفصلی است که بر ترجمه لفظ به لفظ افزوده شده است. فرگرد دوم وندیداد داستان جم است، این فرگرد دارای دو بخش و چهل و سه (43) بند است. فرگرد دوم وندیداد حاوی مطالب اساطیری بسیاری است، ومتن زند آن به نسبت زند قسمت های دیگر اوستا، ترجمه بهتری از اوستا بدست می دهد.