نویسنده در این کتاب نسبتاً مفصل، مبانی نظری و تاریخچۀ علمی به نام اورینتالیسم یا شرقشناسی را به دقت بررسی کرده و هرچند معتقد است که ابداً نمیتوان «برای شرقشناسی گاهشماری واحدی در چارچوبی واضح و معین به دست داد»؛ بر این نظر است که شرقشناسی، به معنای دقیق کلمه، از قرنهای شانزدهم و هفدهم میلادی به دست کسانی چون گیوم پوستل، یاکوب گولیوس و ادوارد پوکاک پدید آمده است. اروین در این کتاب همۀ جریانها و مکاتب شرقشناسی را با نگاهی انتقادی بررسی کرده و بخشها و صفحات مجزایی را نیز به چهرههای شاخصی نظیر براون، ماسینیون و نیکلسون اختصاص داده است. این کتاب را از این حیث میتوان تاریخ تحلیلی جامعی از شرقشناسی تا آستانۀ قرن بیستویکم به شمار آورد. نکتۀ مهم دیگر دربارۀ این کتاب آن است که نویسنده توجه ویژهای هم به ایران و مطالعات ایرانشناسی داشته است.
