«استارگرل» آن‌چه را در دل و فکر خود داشته و دارد در بلندترین نامة عاشقانة دنیا برای لئو می‌نویسد. وی در آغاز نامه می‌نویسد: «من عاشق آغاز هستم» و در جایی دیگر زمانی که بر زمین سراسر سپید و پوشیده از برف قدم می‌گذارد، برای لئو می‌نویسد: «بیا به هم قول بدهیم اصلا برف‌های تازه باریدة یک‌دیگر را به هم نزنیم. برفابه نشویم. مثل این زمین بمانیم و... با هم آب بشویم. نگارنده در این داستان به ذات پاک و ابتدایی انسان‌ها، آن‌گونه که خداوند آنها را خلق نموده و آن‌گونه که باید باشند، اشاره می‌کند. او به ما نشان می‌دهد که ستاره‌ای بودن موهبتی خدادادی است که نصیب همگان نمی‌شود.