ارزیابی متون نو همواره زیر سایۀ توجه به عناصر ناادبیِ اجرا صورت گرفته است. حتی می‌توان گفت اجرای نمایش نو میل آن دارد تا ارزش‌های ادبی را پنهان کند. سطرها آن‌قدر خفه و تصنعی ادا می‌شوند که فهم آن‌ها تقریباً ناممکن به نظر می‌رسد، مگر کسی از پیش متن را در یاد داشته باشد. بیان بازیگران هنگام گفتن جمله‌ای چون «من از عذابی تحمل‌ناپذیر در رنجم.» و جمله‌ای چون «درختان گیلاس به شکوفه نشسته‌اند.» چندان از یکدیگر متفاوت نیست. سنت‌های دیرپا هر آهنگی در صدای بازیگر و هر یک از حرکات بدن او را از پیش مقرر کرده‌اند. در این سنت‌ها مقصد آشکار کردن معناهای غایی متون است، ولی این معناها از معنای هر یک از سطرها فراتر می‌روند و بنابراین ممکن است بازیگری سطری را بسیار خوب ادا کند، بی آنکه معنای آن را بفهمد.