نظریه دلبستگی بر این ادعا استوار است که نیاز به صمیمیت در ژنهای ما نهفته است. نبوغ جان بالبی او را به این نتیجه رساند كه ما طوری برای تكامل برنامهریزی شدهایدم كه در زندگی خود چند فرد خاص را شناسایی و آنها را برای خودمان ارزشمند كنیم. نیاز از رحم مادر شروع شده و با مرگ ما پایان مییابد. بالبی بر این باور بود كه در طول دورهی تكامل، دلبستگی انتخاب ژنتیكی افراد خواهد بود زیرا مزیت بقا را به همراه دارد. دوران پیش از تاریخ، افرادی كه تنها به خودشان متكی بودند و كسی را برای محافظت از خود نداشتند، به احتمال زیاد قربانی دیگران ميشدند. به طور معمول، وقتی افراد كنار كسی بودند كه عمیقا به آنها اهمیت ميداد، زنده ميماندند و میل به پیوندهای عاطفی را به آیندگانشان منتقل ميكردند. در واقع، نیاز به صمیمت با افراد خاص اهمیت ویژهای دارد زیرا مغز دارای سازوكار زیستشناختيای است كه به طور خاص مسئول ایجاد و تنظیم ارتباطات ما با شخصیتهای (مهم) مورد علاقهمان است (والدین، كودكان و شریك عاطفی). این سازوكار، كه سیستم دلبستگی نامیده می شود، امنیت خود را از طریق احساسات و رفتارهای نشئت گرفته از پیوند و صمیمت با عزیزان مان بهدست ميآورد.
