دو دنیا مجموعه‌ی هفت داستان کوتاه است که به نوعی جلد دوم کتاب «خاطره‌های پراکنده» از همین نویسنده محسوب می‌شود. داستان‌های این مجموعه در سال‌های 1320 تا 1360 می‌گذرد. زبان این داستان‌ها ساده و بدون پیچیدگی است و آن دوران و زندگی مردمان و خلق‌وخو و سنت‌های گذشته را توصیف می‌کند. همچنین نثر روان و اصطلاحات و واژگان عامیانه خواندن آن لذت‌بخش کرده است. این مجموعه با داستانی به نام «اولین روز» شروع می‌شود و با داستان «آخرین روز» به پایان می‌رسد؛ اولین‌ روزهای ساکن شدن در یک کلینیک روانی و بعد داستان‌های گذشته و بعد آخرین روز اقامت در کلینیک. درواقع گلی ترقی در این داستان‌ها هم سری به خاطراتش زده و ماجراهایی جذاب از دل آن بیرون کشیده و هم بخشی از تصویر تهران قدیم را در این مجموعه وصف کرده است.