دیوان منوچهری دامغانی از مهم‌ترین آثار منظوم فارسی در قرن پنجم هجری است. تصحیح پیش رو پس از بررسی حدود هشتاد دستنویس ، براساس شش دستنویس اصلی و شش دستنویس فرعی و با استفاده از ده‌ها جُنگ و جُنگ‌واره به انجام رسیده است. کوشش مصحح بر آن بوده که با حفظ صورت اصیل ابیات و کنار نهادن صورت‌های آسان‌شدۀ نسخ متاخر برای نخستین‌بار چاپی منقّح و تصحیحی علمی و انتقادی از دیوان منوچهری به دست دهد. در مقدمه به شرح حال سراینده، معرفی ممدوحان و مسائل مربوط به تصحیح متن پرداخته شده و در تعلیقات ، شرح دشواری‌های ابیات ، و توضیح دربارۀ جای‌ها ، کسان ، ممدوحان و سال سرایش اشعار و پاره‌ای از نکات مربوط به تصحیح ابیات آمده است.