این رمان روایت اول شخص نویسنده‌ای است که از همکاری‌اش با کلیسایی کاتولیک در گواتمالا می‌گوید. او در این همکاری سه ماهه وظیفه دارد گزارش‌ هزار و صد صفحه‌ای کلیسا از جنایات ارتش این کشور و کشتار و شکنجه‌ی هزاران روستایی سرخ‌پوست در جنگ داخلی را ویرایش کند. از همان ابتدا، راوی عمیقاً تحت‌تاثیر شاعرانگی شهادت‌های شفاهی بومیان که در این گزارش ثبت شده قرار می‌گیرد. طوری که کم‌کم تمام فکر و ذکرش جملات شعرگونه‌ی سرخ‌پوستان جان سپرده می‌شود.راوی درگیر با پارانویا و وسواس فکری است و ویرایش این گزارش به طور جدی سلامتی او را به خطر می‌اندازد. با وجود این، خطر بزرگتری انتظار راوی را می‌کشد. چرا که عاملین کشتار روستاییان همان ژنرال‌هایی هستند که هنوز در گواتمالا قدرت را به دست دارند.