سال ۱۸۵۹ نویسندهٔ دردهای عمیق انسان تصمیم می گیرد پس از ۱۰ سال سکوت، رمان جدیدش را بنویسد. به برادرش نامه ای ارسال می کند و می گوید: «من به این رمان خیلی باور دارم.» داستایفسکی به سیاق همیشگی خود باز هم به سراغ قهرمانان مورد علاقه اش، رنج دیدگان و خوارشدگان، می رود و با توصیف و تشریح زندگی پرمحنت و واکاوی انگیزه های روانی این طیف روند تبدیل شدن انسان های آسیبب دیده و مظلوم به ظالمانی خودکامه و بی رحم را به تصویر می کشد. داستایفسکی مدت دو سال روی داستان روستای استپانچیکووا و ساکنانش کار کرد و سرانجام آن را سال ۱۸۵۹ در شماره های نوامبر و دسامبر نشریهٔ یادداشت های وطنی به چاپ رساند. این داستان سال ۱۸۶۰ به عنوان یک کتاب به طور مستقل منتشر شد. شروع کار روی این داستان به زمان تبعید و اقامت داستایفسکی در سیبری برمی گردد. با این حال او این اثر را با وقفه ای طولانی به پایان رساند و طی این مدت روی داستان دیگری به نام خواب عمو جان نیز کار کرد.