«این‌ها تواریخ شهر کوچک ما است، و من ورود می‌کنم تا در تاریخ آن جایی بیابم». اما تاریخی که «ابراهیم یونسی» در «زمستان بی‌بهار» نوشته، چیزی بیشتر از تاریخ بومی شهر و آبادی‌های کردستان است. این کتاب خودنوشته‌ای از زندگی یک ملت است، یک خانواده‌ی بزرگ که در زمستان سرد و سخت روزگار به هم می‌چسبند تا زنده بمانند و دوام بیاورند. این کتاب چیزی بیش از یک خاطره‌نگاری یا شرح حال ساده و خودمانی است. این اثر مانند آینه‌ی تمام نمای وقایع تاریخی، اجتماعی و سیاسی در دهه‌های آغازین 1300 تا دهه‌ی 50 و 60 است. یونسی این کتاب را در سال 57 به پایان رسانده و انتشارات نگاه در سال 81 آن را منتشر کرده است. «تماشاچی صحنه را بهتر می‌بیند». یونسی در این کتاب همان تماشاچی دانا و آگاهی است که صورتی دوگانه پیدا کرده است، او در حین این که داستان و وقایع زندگی خودش را بازگو می‌کند، کمی هم دورتر ایستاده و شاهد جریان زندگی در جهان اطرافش است. این کتاب با تولد این نویسنده آغاز می‌شود و با رهایی‌اش از زندان به پایان می‌رسد. او در زندگی خود بهاری نمی‌بیند. سودای آزادی و آزادگی زودتر از چیزی که فکرش را بکند، نابود می‌شود و بهای این آزادی‌خواهی هشت سال زندان است. هشت سال از گران‌بهاترین سال‌های مردی که فکرهای بزرگی داشت و کارهای بزرگ‌تری می‌کرد. تنها جوانه‌های بهار کم‌رمق زندگی او، خانواده‌اش هستند. کسانی که از ازل تا ابد با او بوده و خواهند بود. و اینجاست که در پایان کتاب اعتراف می‌کند که «تنها کسانی که انتظارمان را می‌کشند، افراد خانواده‌اند...».