آذر فخر زندگانی پرفرازونشیبی داشت؛ درآمیخته با شکست‌های سخت و پیروزی‌های بزرگ. زنی بود قوی، بااراده و عزتمند. شیفتۀ دانستن بود و گام برداشتن در راه‌هایی تازه. کار معلمی، کار در کانون اصلاح و تربیت، کار در بیمارستان سانترال (درمانگاه بیماران سخت درمان سرطانی) و پررنگتر از همه، کار در عرصۀ بازیگری تئاتر و تلویزیون، را همزمان در سطوح عالی تجربه کرد. فاجعه آنجایی رخ داد که در اوج پختگی، جلوه‌گری و مقبولیت در سپهر هنر، مجبور به ترک وطن شد و جداافتاده از یاران و غوغای تماشاگران، چهار دهه نگران در غربت نشست و با خیالِ‌ دوباره ایستادن بر تارک صحنه، دیده از جهان فروبست. و حالا، این کتاب تقدیم‌نامه‌ای است به او، و به احترام او؛ پیشکش به تمامی زنانی که بر بلندای تاریخ پرتلاطم این خاک، رنج‌دیده و زخمی، ایستادند، درخشیدند و روشنایی تیرگی‌های جهان شدند.