زنوارگی در رابطه با ابن‌عربی، یکی از ارکان اصلی اندیشۀ وی را تشکیل می‌دهد تا جایی که گفتمان وی در عمق و گستره، به صورت گفتمان زنوارگی نمودار می‌شود. این مسئله به صورت گسترده در متون ابن‌عربی قابل مشاهده است. ابن‌عربی با اصرار درصدد آن است تا سخن دربارۀ زنوارگی را به حوزۀ مرکزی وارد سازد. آن هم در مقدمه‌ای که در آغاز «فتوحات المکیه» نگاشته شده است. وی در این مقدمه از مشاهدۀ قلبی یاد می‌کند. در این مشاهده، ابن‌عربی به حضور پیامبر می‌رسد در حالی که فرشتگان، رسولان و صحابه در کنار پیامبر دیده می‌شوند.
حضور زنوارگی در گفتمان ابن‌عربی منجر به کنار نهادن تصور وی در مورد وجود، هستی، انسان، زبان، عرفان، سلوک، خیال و ... می‌گردد. تا جایی که با عبور از آنها از مرتبۀ زنوارگی نیز می گذرد؛ آن هم با وجودی انسانی. هنگامی که سخن به زنوارگی می‌رسد، حضور ضمنی یا صریح از مردوارگی نیز به میان می‌آید. البته با توجه به اندیشۀ ابن عربی دربارۀ قطب، که با وجود آن زنوارگی با مردوارگی درهم تنیده می‌شود.
ابن‌عربی در اندیشۀ خود، دربارۀ قطب وجود به کلام الاهی و احادیث نبوی استناد می‌جوید. تا جایی که هیچ یک از صفات آثار وی از آیه و احادیث نبوی خالی نیست. احادیث نبوی تنها به عنوان سندی نظری برای اثبات مسائل مورد بهره‌برداری قرار نمی‌گیرد، بلکه همگام با نصوص مؤلف (فتوحات) به ارائۀ اندیشه‌ای می‌پردازد که تا حد بسیاری نمی‌توان میان گفتار شیخ و نصوص شرعی فاصله و جدایی انداخت.
فهرست مطالب کتاب:
پیش‌گفتار
مقدمه
فصل نخست: مردوارگی و زنوارگی
فصل دوم: انسان
فصل سوم: مردی و زنانگی: دو مقام روحی
فصل چهارم: زنان نیمۀ دیگر مردان هستند
فصل پنجم: احکام مردوارگی
فصل ششم: جمع و فرق میان زن و مرد
فصل هفتم: زن‌دوستی و میراث پیامبری
فصل هشتم: آینه یا حضرت زنوارگی از دیدگاه ابن عربی
خلاصۀ سخن