با وجود ترس از همهگیری تنهایی در قرن بیستویکم، بهندرت نگاهی دقیق به تاریخچۀ این احساس داشتهایم. سرگذشت تنهایی روایتی است تازه از تنهایی بهعنوان تجربه و بیانی احساسی و البته بدنمند. فی باوند آلبرتی، تاریخدان احساسات، در این کتاب به سراغ نامهها، یادداشتهای روزانه، رسالههای فلسفی، آثار ادبی، مباحثات سیاسی و پژوهشهای پزشکی از قرن هجدهم تا به امروز میرود و نشان میدهد که تنهایی پدیدهای عام و غیرتاریخی نیست. تنهایی احساسی است مدرن که تا پیش از قرن هجدهم در زبان انگلیسی واژهای برای بیان آن وجود نداشت. اما با وجود این تاریخچۀ منحصربهفرد، تنهایی وضعیت عاطفی پیچیدهای است تابع موقعیت اجتماعی-اقتصادی، جنسیت، قومیت و البته تجربه که طیفی گسترده از دیگر احساسات مانند ترس، خشم و اندوه نیز قرین آناند. ولی تنهایی همیشه هم چیز بدی نیست؛ تجربهای است هم ذهنی و هم جسمی که شناخت سیر تاریخی و ماهیت همواره متغیر آن ما را یاری میدهد تا با درک مزیتها و زیانهایش بتوانیم مواجههای کممخاطرهتر و از قضا معنادارتر با آن داشته باشیم.
